Grabukk - Vestlandsfanden | FriFagbevegelse

Andre bøyningsformer av grabukk kan derfor være: Grabukk Grabukken Grabukkene Grabukker For å se mer informasjon om ordet grabukk , for eksempel for kryssord, kan du se hva som eventuelt skrives om det i ordboka for bokmål og nynorsk på denne linken.

Finn ord Ordlisten denne tjenesten bruker inneholder flere Kjekke ord å kunne W-ord på 2 bokstaver 3-bokstavers ord som begynner med W 3-bokstavsord som slutter på W Ord på 2 bokstaver med C C-ord på 3 bokstaver 3 bokstavers ord som ender på C Ord med 2 bokstaver som starter på Æ Æ-ord på 3 bokstaver Y-ord på 2 bokstaver Y-ord på 3 bokstaver 3 bokstavers ord som ender med J Informasjon: Hovedsiden Om oss Kontakt oss.

Ta testen og sjekk hvor mange ord du kan! En yngre kollega smilte litt og sa, «Det er så morsomt når du sier at noe er alminnelig». Det er i slike øyeblikk tilstanden «godt voksen» melder seg som noe mer enn den som reflekteres i speilet, den kommer også ut av munnen i form av ord på vei ut av språket.

Nå er det jo vanlig å bare si vanlig. Det kommer mange slike påminnelser ved lesing av «Glemte ord. Fra alfons til ågerkarl». Dette er noe Pax forlag kaller en ordkalender — hverken ordliste eller almanakk, men en liten bok som slår et slag for å berge halvdøde ord, og gjenopplive noen av de heldøde. Hver hverdag i er viet et slikt utrydningstruet ord. Noen heldige gloser er valgt ut til en dypere artikkel hver uke.

Uke 12 neste år er for eksempel viet klakør — et nyttig ord på full fart inn i glemselen. Ifølge tekstarkivet Retriever har norsk trykt presse brukt det mindre enn ti ganger årlig de siste tre årene.

Men klakørene, de som på tallet ble betalt for å klappe og le på komedieteatrene i Paris, lever i beste velgående. De er på tv hver dag. De er sånne som fyller alle rom der Donald Trump opptrer og som klapper begeistret hver gang han åpner munnen.

Men snart mister vi dette presise ordet til å beskrive slikt folk. Samme vei går det med den drepende metaforen brønnpisser. Bare syv treff i Retriever i år, til tross for at det kryr av brønnpissere i kommentarfelter og sosiale medier.

Brønnpisseren er den som i det skjulte forgifter politisk debatt med personangrep, beskyldninger og falske «nyheter». Forfatteren Sigbjørn Hølmebakk bar dette ordet frem i Dagbladet i , hvor han kritiserte dem som satte likhetstegn mellom fredsaktivister og kommunister.

Hølmebakk fortalte en historie om en aktet mann som spredte sin gift i det skjulte, helt til han ble avslørt av en fyllik: Brønnpisser! Ord dør fortere enn vi er klar over», skriver pseudonymet Kordelia Klinge i bokens forord. Ord handler om følelser på mer enn én måte. Vi kan like eller mislike dem, og ord andre bruker kan vekke følelser av egen ungdom eller aldring.

Ordet som oppleves treffende og dekkende av deg, kan være uforståelig for meg. Personvernerklæring og informasjonskapsler cookies Kopiering av materiale fra VG Nett for bruk annet sted er ikke tillat uten avtale. Logg inn Registrer ny bruker.

Hvis du leser innlegg på VGD du mener er i strid med våre regler les reglene her kan du trykke på dette symbolet over det aktuelle innlegget.

VG Nett vil vurdere om innlegget skal fjernes. Du må være logget inn for å bruke denne funksjonen. Logg inn Ny bruker? Registrer deg her. Facebook Twitter. Skjellsord utgått på dato, kom med eksempler.

Jula er tiden for gamle klassikere og dermed gammelmodig språk. Om man bruker dette vil de sannsynligvis de færreste bli støtt :- Tøs og grabukk  er vel også mistet sin kraft etterhvert Hvilke andre ord er utgått på dato?

Upassende innlegg? Larry Innlegg: Slyngel og mehe vil jeg tro få bruker lengre. Om man bruker dette vil de sannsynligvis de færreste bli støtt :- Tøs og grabukk er vel også mistet sin kraft etterhvert Nødutgang Innlegg: Larry : Tøs tror jeg nok ikke har gått ut.

Ja, då måtte i så fall denne draumen og desse bileta på netthinna og i hjartet vere stort sett det einaste eg hadde, eg kan i alle fall ikkje hugse noko anna som bar meg oppe. Der flyg ein kvit fugl. Flyg og flyg. Seglar, nei, flyt! Det kan vere ein måse. Det er straumar der oppe i tynne lufta, sjølv om alt er stilt her nede. Kvit er han, fri er han, langt skal han, kanskje… Eller heim til sitt? Ja, nei, no hugsar eg det godt: Medan eg vart sitjande utan å kunne gjere det eg hadde tenkt å gjere, ja, eg satt berre i kjøkenglaset og glante, så trur eg at den første tanke om å gjere alvor av oppbrotet kom.

Eg ville segle, flyge, flyte, forsvinne..! Ja, så er eg ein måse, då… I alle fall kom eg meg vekk her i frå, eg sprang og eg sprang, slik du spring gjennom eit kratt når noko svineri er i hælane på deg, for du angrar så klart, når du først stikk, og så kjenner du det på deg at det kjem etter deg der bak, berre for å hindre at du skal kome deg unna, men eg kom meg unna: Og eg sprang inn til henne og skreik: Eg elskar deg, ditt helvete!

Skratta ho. Visste ho at eg meinte ein krangel vi hadde hatt eit par dagar før. Ein krangel som ikkje heilt vart oppgjort, og som hang der mellom oss. No reiv eg han vekk og sprang inn til henne. Møtte ho meg med opne armar. Vi kyssa kvarandre. Sa ho, Maria heiter ho: Men viss det er slik at vi ikkje vil ha dette livet meir, kvifor fer vi ikkje?

Sa eg: Nei, du seier noko… Og så vart vi verande. Ja, det var så mange mothakar som gjorde at vi hang fast i det gamle livet, sjølv om vi ville strekkje oss mot eit nytt. Og ikkje veit eg kva det var som gjorde at vi no er her like vel og aldri meir skal opp dit vi var… Eg seier berre at det var ei pæretrebløming med i biletet då, og at det er ei pæretrebløming med i biletet no.

Det er alt eg veit når eg skrellar vekk alt som ikkje er sikkert. Ja, så får det anten vere ein samanheng som eg ser, eller ikkje. Eg er nøgd med der eg no er og det eg no ser: Ein tusenfaldig lukkeparaply. Og medan eg streva og streva der oppe i byen, for å klare meg, for å halde følgje med noko, for å bli til noko, ja, er det ikkje rart: Då var eg og då vart ingenting.

Men så ein morgon: Utan at eg lea på noko som helst satt eg her, når dette pæretreet eg no pratar om berre som eit fingerknips plutseleg sto der og blømde: Ja, då vart eg alt! He, he, for noko fjas! Ja, men det er nokså underleg kva du kan finne på å tenkje under eit pæretre, berre du sit under det og berre du ikkje skal noko og har nok tid å ta av.

Tenkte eg difor: Viss ho som eg elskar vart vakker av pæretreblomebileta sine, som gjorde meg vakker, som førte til at eg no sitter under mitt eige pæretre, ja, då må eg vere ein verknad og ho eller det ho mana fram for meg må vere årsaka til verknaden. Og viss eg no sitter her og kjenner meg minst like vakker av pæretreblomar som er i nær slekt med dei ho gav meg sine bilete av, ja, så er det ikkje langt unna at eg rett og slett er på veg til å bli eit pæretre eg òg!

He, he… Store tid! At eg fekk mot til å ringe på jobben og seie at eg aldri i livet kom til å kome meir! At eg i staden hadde tenkt å sitje her eg sitter, i alle fall til eg sjølv blir ein aldri så liten pæretreblome! Eg kan ikkje vere riktig rett.

Men då eg sto opp i dag, kunne ikkje noko vore rettare: Doggen låg og blenkte i marikåpeblada ute, ja det var strødd morgonsolglitter over alt grønt, og eg trakk pusten djupt inn og fylde meg sjølv med all den morgongleda eg såg og lukta, og som eg var blitt ein del av.

Katten kom straks eg var ute. Det gjorde han kvar morgon. Nokre dagar med ei mus han fanga og som han hadde spist halvvegs opp. Då kjende eg meg litt kvalm, men samstundes glad for at han var som kattar skulle vere. Andre dagar, som i dag, kjem han springande berre i glede over å sjå meg.

Smyg han seg kring føtene mine og lagar godlyd, og så blir han med meg, for å halde meg med selskap ned trappa og bort stien til hønsegarden. Der kjem hønene pilande, og så står dei der og kaklar og akkederer og legger hovuda sine på skakke og ventar på kva godbit eg kjem med i dag. Ja, eg kjem alltid med godbitar til dei. I dag er det ei neve heilkorn av havre som eg strør ut over så dei kan leite etter kvart korn og nyte at dei finn det.

Det ligg tre egg og ventar i rugekassene. Eg tek dei med meg. Alle er varme. Eg veit at to egg frå i går ligg i kjøleskapet. Så blir det ferske egg til frukost på alle oss fem her i heimen. Det er ei gåve det òg. Og kaninane får sitt, og katten får sitt. Ja, eg riv opp løvetann, og eg ruslar inn for å hente ein seibit som er att frå førre dagen.

Ut med han: Godlyden frå katten er eit bulder. No vil han nyte fisken like mykje som vi, då vi såg han krølle seg i fatet på middagsbordet i går, nytrekt, og så fersk at det berre er to timar sidan han sjølv sømde rundt og tenkte på mat, men vart fiska til mat.

Litt ekkelt. Han har auge og hovud. Ja, ja, eg må halde det ut. Ho flirer litt av det, kona mi, Maria, ho ser at eg fangar edderkoppar og fluger i tomme fyrstikkesker og slepp dei fri etterpå, så slepp eg å drepe dei.

Ein veit aldri kva for skapnad dei kan vere i sine neste liv, og då vil eg helst kunne møte dei, auge til auge. Så blir eg drepen i ein fiskestim, då. Barracuda-sei, kanskje… Men noko må ein ete. Og godt var det. Og etter morgonstellet setter eg meg til under pæretreet, og der tenkjer eg å sitje ei god stund til, for eg ville tenkje ferdig ei tankerekkje som eg synes er vanskeleg å finne byrjing og ende på, men som eg meiner kan vere heile historia om mitt nye liv, og difor er grunnleggjande viktig for meg.

Ikkje det at eg har det travelt med å finne det ut, men like vel: Viss gleda eg no kjende bruse i meg er ein verknad og viss pæretreblomane eg såg på er ei årsak, ja, så er kanskje heile tilværet årsak og verknad? Kanskje er det pæretreet som kjærasten min malte fram, først for seg sjølv, ein årsak til at ho vart oppglødd av sine eigne bilete, og deretter såg vakker ut for meg! Alt saman er kanskje, samstundes, her, no! Og fordi eg akkurat i augneblinken trur at det må vere slik, sender eg vakre og varme tankar frå under pæretreet der eg sitter, eg sender dei bort til huset og inn i kjøkenet der eg veit at kjærasten min er, ho sitter der truleg med frukostkaffien sin.

Og viss ho har det så godt som eg trur ho har det då, ja, då tenkjer ho på meg og sender tankane sine tilbake til meg. Slik lever Maria og eg, av kvarandre. Eg høyrer det heilt bort til pæretreet, men eg reiser meg ikkje. Viss nokon er ute etter meg, veit eg kva som kjem og at eg enno har litt tid før eg blir ropt inn.

Hennar måte er ein slags lysegrønfarga musikalsk måte. Ein måte som slett ikkje øydelegg freden i tankeheimen under pæretreet, men som berre fortel lågmælt som noko som flyt på ei godvêrsky at tida er komen. Eg får tid til å strekkje litt på kroppen, som ein katt. Eg sender blikket ut fjorden og hentar inn att eit par av dei blå bileta eg satt og drøymde i rett før ho ropte. Eg står og kvilar litt til i dei, før eg tek ei sakte vandring bort stien forbi hønsehuset, opp trappa og rundt på andre sida av huset, fram mot inngangsdøra.

Der står Arve med smilet sitt. Han står riktig nok og syg og syg på ein brun sigarettstump som han som alltid held mellom peikefinger og tommelfinger, han har vore mykje til sjøs og stått hundevakta og han har truleg angst for at stumpen skal sløkke, og han kastar siste minisneipen og tråkkar på han som om han var ein skorpion og han trekkjer lufta innover i eit langt hardt drag som om han er mykje plaga av ising i tennene.

Men han står der med smilet sitt og er Arve. Han har ein reisesekk på ryggen og han har to digre laksar innpakka i plastikk i den ledige neven som han spør om eg vil ha. Han må ha reist et stykkje med dei og tenkt på meg når han gløtta bort på dei eller kjende vekta av dei. Vi klemmer kvarandre slik vi alltid gjer når vi møtast og eg spør om han vil ha ein kaffikopp. Ja, takk, det vil han. Om han vil sitje inne eller ute? Han vil sitje ute. Viss det ikkje er for mykje knott.

Og så blir det til at vi sit ute, for kanskje kom den vesle vinden ikkje berre for å gi meg eit pæretrekronblad i fanget for på den måten å varsle at nokon kom, men òg fordi den visste at Arve var på veg med knottangsten sin. Så det er ikkje knott her, ikkje knottangst heller. Det er eit gullvêr, og vi kan drikke tom kaffikoppane våre utan at tankane har særleg anna innhald enn fred.

Eg ser at Arve er både krøllete og støvete. Eg veit jo kor han kjem i frå, så eg synes ikkje det er rart. Eg spekulerer på kva han vil, eg anar godt kva det er, men eg spør ikkje, er ikkje nysgjerrig. Eg vil ikkje rote til den orden tinga skal vere i og den rekkjefylgje rituala i eit venemøta skal ha. Han ser pæretreet. Vi lar setninga hengje som ekstra pynt over det vakre treet.

Men så skyar han litt over. Han får ein skugge over andletet. Eg trur først at det er eit svalepar som fyk hit og dit under sola, men eg veit inst inne at det er noko med lyset i andletet hans som ikkje er slik det skal. Og han stressar opp stemninga ørlite ved å rulle eit par-tre rullings, leggje to av dei på bordet framom seg, og så røykjer han den tredje med lange drag og store grimasar, lener seg attover i hagestolen, lagar godlydar og prøver i det heile tatt å sjå og høyrest mest mogleg naturleg ut.

Slikt går då ikkje så bra mellom gamle vener, men det er ein del av ritualrekkjefølgja dette òg. Eg tenkjer medan eg ventar på kva han har å seie at eg heldigvis ikkje gidder å gjere som tidlegare røykjarar flest: Å mane dauden fram for han og truge han til å stumpe sigaretten for godt, for han er min ven. Nei, fordi han er min ven: Ikkje skal eg ville ta vala hans. Før skulle eg kanskje heldt på med det, like mykje som eg før ville blitt irritert over at han på død og liv skal by meg ein sigarett kvar gong han må ha ein sjølv!

Som om han vil ha meg med ned i driten sin. Som om det gamle djevelske glimtet i augo hans og ertesmilet kring munnen hans fortel meg at eg snart burde slutte med å leike prektig. Seier liksom: Ja, ja, så klarte eg å slutte med tobakk, då, men alle veit at eg sprekk snart, så eg kan godt sprekke her og no! I godt selskap! Viss ikkje er eg ingen ven!

Han seier det slett ikkje, og eg høyrer det ikkje, men det er der. Men svarar på det eller reagerer på det gjer eg ikkje. Eg berre vil at valet hans ikkje skal målast mot mitt, og så veit eg inni meg at det er difor han har tatt den lange reisa hit.

Han kan ikkje for at han har gjort det, han er min ven. Og eg har ikkje tenkt å halde det imot han heller, for han er min ven og eg elskar han særs høgt! Dubli-dubli-dubli-dubli…, nei, no har eg snart ikkje meir vas å tenkje før eg må spørje kva han kjem for! Ja, når Arve stikk av frå arbeidet sitt og tek ein tredagars for å setje laksestenga sine og for å kome hit, då har han ofte mykje å tenkje på, då er det alvor.

Vi kunne kanskje ta ein tur saman og fange noko aure? Eg takka nei. Det likte han dårleg. Men eg veit det er ei førestilling. Veit det kjem noko som ikkje vil etterlate vårt venskap her i hagen slik det var før denne dagen. Eller kanskje dette er frukta av alt som har bygd seg opp sidan kjærasten min og eg tok pikkpakket og fòr lengst mogleg unna den byen vi ikkje lenger kunne vere i.

Og eg forsto her eg satt at eg kan ha gløymt noko viktig. At det var Arve som sida den dagen har gått og bore på svarteper, på den måten at eg ikkje tok meg tid til å forklare han alt som låg i botnen hos meg då eg braut av alt og reiste hit. Det skulle eg nok ha gjort. Eg forsto medan eg studerte dette svaleparet som herja i luftrommet over oss at eg utsette det med vilje, så eg slapp å reise frå alt eg hadde på ein gong. Ja, det var vel litt feigt det, då, men slik var eg den gongen.

Og eg skulle til å bryte isen og seie noko om alt det, men eg rakk det ikkje, han kom meg i forkjøpet, og då visste eg i eit glimt at dette på ein måte kom til å bli liggjande som eit klagemål mellom oss to for evig og alltid, at eg ikkje gjorde som eg skulle, at han måtte kome vegen etter meg og ta det opp.

Tenkjer eg: Å, han kjem til å gå alle dei omvegane vi gjekk før, når vi ikkje torde gå rett på sak. Kanskje går vi slett ikkje rett på sak. Kanskje er det no vi skal gå kvar til oss, med den beiske smaken av dårlege vegval det alltid gir den som vel først. Og kor tid var du hos meg sist! Er det rettvist mot meg? Men eg kan ikkje meir med det, eg er ikkje der du er lenger, eg må være her, og ikkje berre det: Eg reiser i morgon tidleg. Når eg kjem for å ta deg med på fisketur? Kjem du ikkje med eit klagemål, min ven?

Eg har snakka med doktor Pedersen. Han synes du skal stikke innom når du er i dei stroka. Han vil gjerne få sjå deg, og eg sa at eg skal gjere alt eg kan. Eg er din beste ven! Uffa, då. Stakkars doktor Pedersen. Held han på enno. Men han et ikkje si eiga medisin, Arve, det trur eg heilt sikkert ikkje! For då hadde doktoren mista trua på medisineringa si han òg. Eg trur ikkje lenger på medisinering. Doktor Pedersen kan ikkje lenger gi meg medisin mot det eg strir med.

Ikkje no lenger. Dei seier du sit under eit pæretre heile veka lang. Gjer du det? Vi veit ingen ting! Ingen av oss der oppe har sett deg på år og dag. Og eg har snakka med alle. Dei fortel meg det eine og det andre, at du bablar om å vere i det vakre og ikkje lenger bu i det svarte!

Kva tyder det? At eg bur i ein depresjon? Til din informasjon har eg kone, hus, hage, bil, jobb, alt! Er ikkje alt bra nok lenger? Er du betre enn meg? Du, som ikkje har nokon ting lenger! Ikkje bil! Du leiger hus! Du sit her oppi ei huttiheiti-li og glanar eller lengtar etter det som vakkert er. Og på telefonen til meg, når eg ringjer til deg, ja, så seier du berre, no må eg leggje på, for det er ein kveldsvind over fjorden som eg vil ha med meg!

Er du kronisk full? Du som var ein suksess alle stader. Du som fikk til alt! Eg seier berre som eg har sagt før: Dette må eg gjere. Det er slik livet mitt kjem til å bli. Og no skal eg ut på ei lang reise. Vil du vite kor eg skal? Kva eg skal? Der eg kanskje finn ut kvifor eg har gått heile livet heilt hit utan å sjå nokon ting anna enn meg sjølv og mitt! Utan å samle på anna enn skrap! Utan å sjå ein einaste blome eller tenkje over kvifor det blømer og kvifor det blømer i meg når det står til liv andre stader.

Trur du vi kan skiljast nokon gong? Hit er vi komne saman, og vidare skal vi dra saman, det veit vi no for det er ingen annan veg å gå enn den å elska kvarandre. Men henne som eg elskar og som eg veit med heile mitt lekam at elskar meg, ho forstår alt med det same når eg seier til henne at det er ei reise til eg må ut på! Ei reise som altså må gå til enden av ting. Til dit eg kanskje finn årsaka til at pæretre og kona mi og borna mine og eg og mange eg kjenner kan bløme så vakkert som alt visseleg kan gjere.

Forstår du det! Hit reiste eg utan deg! Vidare kan eg reisa utan deg, viss ditt val er å bli i det gamle vi hadde. Der kan ikkje eg vere lenger! Men du er framleis min ven, så eg byr deg gjerne med på reisa mi! Reisa di! Til kor då? I si tid hovudstad i Noreg. No: Eit regnhol. Eg sto under eit kastanjetre i ein park. Like ved sto Arve i ein telefonkiosk.

Munnen hans sto på vidt gap og skifta form heile tida. Den ledige handa som ikkje klemde i hel telefonrøret veiva som ein lasso over hovudet hans. Han var så opphissa at det dogga på innsida av telefonkiosken.

Eg såg han knapt. Eg høyrde ikkje anna frå han enn ein svak dur. Då han kom ut trefte eitervarmen i skallen hans det kalde regnveret. Difor innbilte eg meg at Arve såg ut som Donald Duck i slike teikneserieruter der det ryk svart av topplokket på han. Men han kom i mot meg som ein Tyrannosaurus Rex, så eg var omtenksam nok til å snu meg for å flire for meg sjølv utan at han såg det. Eg torde ikkje svare at han såg ut som eit helikopter.

Då tek eg kanskje og drep deg! Tenkjer eg: Ja, ja, så tek du kanskje og drep meg, så er det eg som slepp unna og du som sit med børa. Enn om drapsmenn forsto det, då drap dei ikkje fleire… Men eg tok ikkje att.

Eg forsto at han trengte meg som bosdunge for all driten sin, så eg tek i mot alt eg får og ventar til han har spydd opp heile greia… Då vil han vidare. Han legg armen sin kjekt i kring meg. Vi småsprang over noko våt brustein, fylgde eit fortau, kryssa ei trafikkåre på grønt lys, løfta jakkene våre over hovuda som skydd mot pissregnet og sette oss demonstrativt til ved eit restaurantbord av kvit plastikk som sto i ly saman med andre tomme bord under ei markise.

Kelneren sto i døropninga og såg irritert ut. Elles såg han stort sett i motsett retning av oss. Ja, nei, blikket hans ville ikkje treffe mitt. Og handa mi som med stort tålmod veiva og veiva såg han difor heller ikkje. Nokre gonger, slik som no, var effektiviteten i høgste laget. For det kom ikkje berre kaffelatte på flekken. Det kom òg rullande ein politibil med to kølleberarar i. Dei høyrde oppmerksamt på kelneren som kjefta oss i senk no når han hadde makta i ryggen.

Men faktisk vart opptrinnet nokså interessant, for dei to bergenske politimenn skifta plutseleg ham og vart akkurat slik som sine vener i utlandet. Dei som vi fortel om i forakt. Dei som fer med overgrep og slikt. Ja, eg såg ikkje mykje forskjell på dei svarte politifolka her, dei kvitgrøne i Tyskland og dei meir farleg grøne i Italia.

For desse her spankulerte òg avmålt ut av bilen, gjekk òg eit par rundar kring bordet vårt medan dei heldt hendene sine på køllene dei bar. Målte oss med blikk opp og ned. Ja, truga oss med heile kroppsspråket sitt. Tenkte eg: Dei skyt oss! Men så klarte eg å tenkje: Dei liker nordmenn i utlandet! I alle fall er det dét som er vår eiga historie om å vere nordmann i utlandet, og det fekk ikkje hjelpe om ho var subjektiv, for no måtte eg tru på ho, og det hjelpte meg ei stund, for eg roa meg litt ned.

Men så kom eg på at vi var i Bergen, og då kom frykta fykande hit att og sette seg på strupehovudet mitt. Der vart det eg frykta sitjande, så det vart trongt der og nesten ikkje plass til luft. Han strekte handflata fram mot meg. Den andre politimannen gjorde det same framom Arve. Kelneren sto ved sida av alt med fryd i trynet og hendene i kross over brystet, og venene hans titta fram frå døropninga i restauranten, som små hønsehovud og folk på andre sida av fortauet stansa opp for å glane.

Og heile situasjonen var no blitt så ekkel, at eg lurte på å springe som helvete bortetter: Rundt og vekk. Ja, alt vart særs søreuropeisk, ikkje berre kaffelattesmaken, nei, det var ikkje lenger nokon skilnad på oss her oppe og dei der nede. Vi var eitt. Vi var nære ved å bli fengsla utan dom. Mishandla, torturert.

Arve såg ut til å drite det fullt, for han var i gong med ein ny rullings, og synes utsikta der han satt var nesten slik ho skulle vere, og han hadde ikkje tenkt å la seg trakassere. Eg meiner, eg kjende verkeleg eimen av nazimetodar sige ut som lydlaus tåregass frå dei to. Men Arve: Han skratta og hadde det morosamt. Og det var akkurat det som førte til at politimennene aldri kom til å gi seg på dette, sjølv om det dessverre viste seg at vi ikkje var utlendingar som dei kunne deportere til flyplassen på Flesland.

Seinare på ettermiddagen diskuterte vi kor stor katastrofe fem hundre kroner i bot var i høve til det utpina reisebudsjettet vi hadde. Den eigentlege katastrofen var at Arve på død og liv skulle diskutere saka ved det same kafébordet.

Så no satt vi der og diskuterte, medan Arve i tillegg satt og nistira på kelneren. På nytt prøvde den no ikkje lenger arrogante, men stakkars og nervøse serveringsmannen å sjå på gatebiletet i motsett retning av oss, men han klarte ikkje å stå der særleg lenge før han kom bort til oss med små skritt. Det blenkte i eit digert vindaudgeglas på andre sida av gata, for ein gul lysglimtstråle vart broten i glasflata og sendt rett inn i auget på meg. Eg kika oppover: Blå himmelflekkar kom fram mellom skyer som flykta i fleire retningar.

Eg peika og Arve såg på fenomenet og smilte. Men Arve såg ut til å like alt det han såg om dette i andletet mitt, for han smilte dette smilet sitt att, dette som ville skade meg, og han drog fram eit bykart frå sekken og ville studere det i senk. I tidsnød reiste eg meg og gjekk over til hans side. Men Arve ville lese og lese kartopplysningar og han peikte og peikte med fingeren, sakte om att og om att : Skal vi til Ulriken, Domkyrkja, Akvariet!

Vil du sjå det kjende fisketorget! Kva vil du! Eg såg meg over aksla. Det var nesten ingen der. Tida var ikkje ute. Sa eg: Same for meg, no går vi. Sa han: Ulriken, Domkyrkja… Eg drog han med meg, han vart med, men snudde seg. Vart ståande og stire på noko litt til høgre for hovudet mitt, baki der. Var det politiet? Nei, det var noko mykje verre. Eg kjende det prikke oppetter ryggen. Det var noko mykje, mykje verre. Ikkje rop… Jau, så faen… Korleis kan ho vere her!

Er det ikkje mor di! Eg snudde meg til sist, men ville bli kvitt det og kome meg vidare. Kanskje sjølvaste Paven er der, og grava til Peter har eg alltid ville sett!

Kom, blir du med! No kjem ho hit! Bøygde hovudet. Fekk tvinga ned att eiteret som var ein geysir opp etter halsen på meg. Kleip knyttnevane saman så dei kvitna over knokane. Pressa saman auga så ikkje fleire enn to-tre tåredråpar skulle finne seg veg ut. Skreik eit frykteleg langt og sårt skrik utan lyd.

Kor kjekt! Du ser godt ut! Beit ho sjølv saman tennene og såg på meg med det litt uskarpe men himmelvakre blikket. Ikkje rart skylaget sprakk opp! Ho snudde på ein slags femøring.

Ho fekk næring til noko som sikkert var lenge sida for ho. Arve vart ein kavaler som ho ville ha til kaffi, og eg vart med på lasset. Eg ville vel helst ikkje, men trass i det knivstikkande møtet mor mi og eg vart utsett for her, klarte eg å halde godt auge med området bak aksla mi, og no såg eg ein liknande politibil som den i stad stå med snuten ute i eit vegkryss to-tre kvartal lenger vekk. Bilen sto nok der og venta på grønt lys, for trafikken seig framleis hit og dit på tvers av politibilsnuten.

Eller, kvifor skal eg være redd for noko som helst! Fordi eg står her og veit at noko skal til å treffe meg! Eg veit at eg skal få ei straff til, enda ei!

For noko eg slett ikkje gjer. Eg skal stå her for andre gong i dag og venta på ei slik straff, for noko som folk eg er glad i har gjort eller har tenkt å gjere!

Tenkt å gjere eller har gjort for å treffe meg med ein spikar rett i hjartet, så det blør. Seie til blodspruten at vi er gått tom for plaster. Sjå på, med dette skeive smilet og desse erterynkene i augekroken, at eg har med å stå her og blø for deira skuld, viss eg har tenkt å stå her! Men eg hadde ikkje meir tid til tankebanar. Det kunne ikkje vere mykje tid om å gjere no før trafikklysa skifta farge, og då var vi ferdige, fanga, torturert, skoten!

Og då bussen stansa pent og pynteleg rett ved den enorme Petersplassen, såg eg til mi store glede at det krydde av folk der, og at ein heil elvestraum av bitte små folkfigurar flaut oppover plassen, svinga litt for å kome seg opp trappene der vaktene passa på at alle hadde aksler og bein dekt til av tekkelege klede. Tenkte eg: Veit ikkje kor lenge sidan det er at eg sto og heldt mor mi i handa.

Eller har eg ikkje gjort det før? Men eg var på veg til ein rus som var her inne og eg ville difor ikkje sende skuggar inn i han no, når eg så vidt var ved å kjenne verknaden av han, så eg ville ikkje tenkje meir om det, ikkje no, for no sto eg her med mor mi i handa.

Og med den beste venen min i den andre! Og vi sto der berre og vi sto der berre, og vi visste ikkje kor lenge det var at vi hadde stått der heller, då det opna seg ei dør og det kom ein kappekledd mann over golvet mot oss.

Eller kanskje det var mot meg han kom, for eg kunne ikkje sjå eller kjenne at dei andre reagerte noko særleg, og han snakka visst berre til meg med ei stemme som eg ikkje ante kva sa. Det låt som noko bulder. Men då eg kjende han att, smilte han venleg og strauk meg på kinnet.

Er det her grava di er? Vart han litt trist i auga, men strauk meg på kinnet att. Nei, eg høyrde ikkje! Eg var hos Peter. I alle år lurte eg på dette eine: Er det du, Peter, som ligg i grava her? Enn om heile denne enorme Peterskyrkja ikkje har rett til å stå her? Ho som er bygd opp av dei mest skamlause pengane kyrkja har samla inn: Dei kunne kjøpe seg avlat før dei synda!

Og mange hadde visst tenkt til det og mange pengar kom inn frå avlatsbreva og kyrkje vart det. Og så er dette kanskje til å leve med no, så lenge etterpå. Ja, det var i Martin Luther si tid dette. Han tørna på ein munk som selde slike brev. Det rabla brukbart for Luther då, i høve til den katolske kyrkja. Nok humbug og pomp og prakt var nok humbug og pomp og prakt. Sekk og oske måtte til. Og det fekk vere måte på handel, kjøpe ei sjel for ein murstein til, kyrkjebygg eller ikkje kyrkjebygg!

Men dette kan eg altså leve brukbart med no, viss det er her grava til Peter ligg. For då reiser bygget seg slik det står over meg no: Himmelhøgt, ufatteleg stort, veldig i sin visdom og i si kraft, omfavnande alt og meir til! Og ikkje minst: Eg vil tru her inne. Men enn om Peter ikkje låg her! For ei lygn!

Men eg må i alle fall ta sjansen på å spørje deg ein gong til når det først har seg slik at vi treffast. Ja, du må ikkje ta det ille opp, for eg tvilar i alle fall på eitt i mine mørke stunder: Er det på di grav dei har tufta denne verdskyrkja? Kan alle millionar av menneske verda over vere viss på det? Men det kom ingen lydar frå han. Peter berre signa meg, ikkje at det ikkje var noko, men i denne samanhengen var det ikkje nok. Det sto for mykje på spel for meg. Kryr av folk. Mykje å gjere.

Kan vi ta dette seinare? Det sto ikkje mykje på det. Og heilt nede til høgre, med noko som var mindre enn flugeskrift, sto det eit telefonnummer. Det var det heile. Men kortet brende seg inn i huda mi som eit bumerke av lukke.

Eg hadde ein skatt. Eg la han i lommeboka mi. Eg måtte sjå etter om han var der fem-seks gonger før eg var trygg. Samanlikna med mjølkegeita produserer kystgeita mindre mjølk og har meir kjøtfylde. Kystgeita har gode og sterke føter, tett ull og ragg. Kystgeitehaldet - ein levande tradisjon For så kort tid sidan som på talet hadde nesten "alle" ein kystgeiteflokk på Stadlandet. I er det ein handfull brukarar som driv med kystgeit her, fleire i ubroten tradisjon.

Truleg er dagens dyr og drift i Selje siste rest av ein geiterase og eit geitehald som for lenger tid sidan hadde stor utbreiing på Vestlandskysten. Eit særmerkt geitehald Kystgeitene gjekk meir eller mindre ute heile året og trong lite fôring. Vinterstid kunne dei finne seg mat både på fjellet og i fjøra.

I ein flokk var det oftast ein avlsbukk, "grabukken", medan dei andre hannane vart kastrerte. Juleribbe og spekeskinke Juleribbe og spekeskinke frå kastrerte bukkar, "gjeldbukkar", på år, er topp-produkta i kystgeitehaldet. Andre tradisjonelle produkt er skjeltehaud, mylje, ispen, blodpølse og skræde.

I dag er det helst ribbe og spekeskinke og kanskje blodpølse ein lagar. Blodpølsedeig - ei oppskrift frå Borgundvåg 8 dl geiteblod g skrelte, malte, rå poteter 10 ss farin 1 pk allehånde 2 ts salt g netjetalg som vert hakka i bitar litt større enn sukkerbitar.

Alt vert blanda og byggmjøl hatt i til det vert ei tjukk suppe. Skinn og bein Tidlegare vart nærast alt brukt på kystgeita etter slakting. Skinn, horn, magesekk, innvollar, tarmar og talg feittet kunne dekke mange behov.

Skinn kunne verte til vasstette beinklede til bruk på sjøen. Horn kunne verte både blåseinstrument og nåler til å sy nett rundt dei grøne glaskulene på fiskegarna. Tarmar og magesekkar vart skinn til blodpølser og andre pølser og talget kunne verte både såpe, smurning, tettestoff og brukt i mat.

Å ta vare på Mykje er gjort for å ta vare på både dyra i seg sjølve og på tradisjonane rundt kystgeitehaldet. Mange har både vore og er involverte i dette, ikkje minst Kystgeitlaget, skipa år , med mellom anna dei få som enno held fram med kystgeitehald i Selje. Genressursutvalet for husdyr og Norsk landbruksmuseum har også vore sterke aktørar.

Det er til dømes lagra sæd frå tre kystgeitebukkar for å ta vare på genmaterialet. Hovedtillitsvalgt Alexander Jordnes forklarte hvorfor folk er opprørte: - Gi gutta lønna si, oppfordret han. For tiden har hun rolige dager. Ikke bare fordi hun er korona-pemittert, men også fordi samarbeidet med lederen fungerer utmerket, og hun har få saker å ta tak i som tillisvalgt.

Oppsving: Lønna for de dårligst betalte renholderne har økt betraktelig siden renholderoverenskomsten ble allmenngjort i Seniorforsker Simen Markussen ved Frisch-senteret tror Pensjonsutvalget vil diskutere aldersgrenser. Han minner om at vi hadde mangel på arbeidskraft før koronapandemien, og at vi vil oppleve det igjen når vi er tilbake til normalsituasjonen.

Tilstrekkelige arbeidsinkluderingstiltak nå kan bøte på den kommende situasjonen. Regjeringen og arbeidsminister Torbjørn Røe Isaksen H har ikke besluttet om perioden med lønnsplikt under permittering skal utvides ytterligere.

Per Olaf Lundteigen Sp mener regjeringen ved å fjerne korona-tiltak legger større byrde på arbeidsgiver og enda større byrde på arbeidstakeren. Facebook brukte fagorganisering som eksempel på ord arbeidsgiver kunne sensurere. Du kan nå legge FriFagbevegelse direkte på din startskjerm. Det eneste du trenger å gjøre, er å klikke på knappen under. Kontakt redaksjonen: frifagbevegelse lomedia. Tips: frifagbevegelse lomedia.

Sosiale medier: Facebook Twitter Instagram Youtube. Nyhetsfeed RSS-feed. Annonser: Bestill her. Les også: FriFagbevegelse personvernpolicy. Om oss. Bladene våre. Fontene forskning. I skolen. Ledelse og Teknikk. LO Finans. Magasinet for fagorganiserte. Magasinet Industri Energi. Maritim Logg. Spørsmål og svar. Nytt om folk. Redaktøren anbefaler. Bestill nyhetsbrev. Lønn og tariff. Bok, film og musikk. Om FriFagbevegelse. I nærmere 40 år har Erling Lægreid fylt eteren med bitende radiokommentarer, til forargelse og fryd.

I september gikk NTL-eren av med pensjon. Men åringen nekter å gi fra seg mikrofonen. Vibeke Liane vibeke. Poengterte provokasjoner.

Folk gidder ikke lytte så lenge. Grinebiteren blir myk i stemmen. En tåre presser på i øyekroken. Vi må ta vare på den maskuline ømheten.

❶Senjaværing kåret til landets fremste grabukk|Bøyelsen av grabukk som substantiv|Synonym til Grabukk|About Grabukk|Kryssordhjelp til grabukk i kryssord.|Login • Instagram]

Frametter hausten er verb som blesma og brunda aktuelle i og utanfor sabai thai massasje rundt om i landet. Ulikt menneska har dei kaylani lei hodyr berre visse tider på året då dei er paringshuga. Edru kalkulator søyer og geiter runker at dei er grabukk i og mottakelege grabukk nærkontakt med vêr eller bukk, oftast om hausten, blesmar dei. På somme kantar av landet er ordet blesming brukt òg grabukk dei parar seg. Somme stader blir thaimassasje oslo brukt berre om søyene. Det er truleg eit gammalt ord grabukk 'eld' som ligg til grunn for å blesma.